Z Białegostoku wyruszyła prawosławna pielgrzymka do sanktuarium w Jabłecznej

0
32

Z Białegostoku wyruszyła prawosławna pielgrzymka do monasteru w Jabłecznej

W środę (15.06) przed południem z Białegostoku wyruszyła piesza pielgrzymka do prawosławnego sanktuarium w Jabłecznej. Jej uczestnicy zmieżają na uroczystości ku czci patrona tego klasztoru, św. Onufrego. 

Najdłuższa pielgrzymka organizowana przez Bractwo Młodzieży Prawosławnej w Polsce w tym roku odbywa się 29. raz, po dwuletniej przerwie związanej z pandemią. Rokrocznie bierze w niej udział kilkadziesiąt osób. Niektórzy idą tylko w części pielgrzymki i wracają do domu. Inni dołączają na trasie i dochodzą do Jabłecznej.

Pielgrzymi wyruszyli po porannym nabożeństwie w białostockiej cerkwi pw. Proroka Eliasza. Mają do przejścia ok. 200 km trasą m.in. przez Pawły, Czyże, Dubicze Cerkiewne, Milejczyce, Mielnik, Janów Podlaski, Kobylany i Kodeń.

Do Jabłecznej dotrą 23 czerwca, aby wziąć udział w świątecznych uroczystościach ku czci patrona monasteru – św. Onufrego Wielkiego

Pielgrzymi niosą ze sobą ikonę tego świętego. Koordynator pielgrzymki Michał Gwoździej z Bractwa Młodzieży Prawosławnej w Polsce zwraca uwagę, że taki marsz – choć to wysiłek fizyczny – to jednocześnie „relaks duchowy i religijny”.

Leżąca nad Bugiem wieś Jabłeczna, gdzie zdążają pielgrzymi, jest jednym z najważniejszych prawosławnych sanktuariów w Polsce

Męski klasztor (monaster) założono tam w 1498 r.. Od tego czasu datuje się też kult pochodzącej prawdopodobnie z Konstantynopola ikony świętego Onufrego, patrona monasteru.

Św. Onufry był synem perskiego władcy. W IV wieku n.e. prowadził pustelnicze życie na pustyni tebaidzkiej w Egipcie. Legenda głosi, że pewnego dnia św. Onufry ukazał się nad Bugiem w Jabłecznej rybakom i powiedział: „W tym miejscu będzie sławione imię moje”. Wkrótce potem w to miejsce przypłynęła rzeką ikona świętego. Na miejscu objawienia zbudowano kapliczkę, a następnie monaster.

Po unii brzeskiej z 1596 r. klasztor w Jabłecznej pozostał jedyną prawosławną świątynią w regionie.

W pierwszej połowie XIX w. monaster przebudowano. Powstał wtedy murowany budynek świątyni z jedną owalną kopułą zwieńczoną krzyżem, wolnostojąca murowana dzwonnica oraz piętrowy dom zakonny z kaplicą refektarzową. Całość wraz z obszernym dziedzińcem otoczona została murem.

W czasie I wojny światowej budynki zostały zdewastowane, a podczas II wojny strawił je pożar. Są sukcesywnie remontowane i służą zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.